Torna la rubrica “L’Anticu“, grazie alla quale riscopriamo di mese in mese antiche preghiere o detti rigorosamente tratti dalla tradizione popolare brontese. Lo scorso 29 aprile si è celebrata Santa Caterina da Siena e per l’occasione vi proponiamo un antico racconto sulla compatrona d’Italia ed Europa.

Racconto su Santa Caterina

«A Roma, a Roma ci fù un gran tesoru,
Ci fù nà festa ri solennitati,
Principe e cavareri, ognunu iva
Pi leggiri lù libru ri Maria.
E Catarina ci vossi jri.
Catarina: “Ci vogghiu iri chi sugnu Catarina signura”.
La ‘chiu pumpusza vesti si mintiva
E la Chiesa cariava,
Mancu li mani a la fonti stindiva,
mancu a lu sacramentu adorava.
Ci fu un parrinellu e si ‘dunaiu,
Ci retti a menti a Diu e po’ parrà.
Parrinellu “Figghiu, mettici tu novu pinzeri
Figghiu, vestiti tu ri cavareri e
Sutta u palazzu ri Catarina à passari”.
E Catarina ‘facciata ò baccuni viri a lù cavareri e si lu chiamma.
Quandu la potta iva pì trasziri,
Tutta rì sangu rappa a lavari.
Catarina “O cavareri miu, chi sì tagghiatu?
O cavareri miu, chi sì feritu?”
Cavareri: “Non sugnu né tagghiatu, né feritu,
Però ri Catarina vogghiu aiutu.
Ora sti coszi lassammuri stari
Amunindi à seggia a ripuszari.”
Quandu là seggia iva pì pigghiari,
Tutta rì sangu rappa lavari.
Catarina: “ O cavareri miu, chi si ‘tagghiatu?
O cavareri miu, chi si feritu? ”
Cavareri: “ Non sugnu nè tagghiatu, né feritu,
Però ri Catarina vogghiu aiutu.
Ora sti coszi lassammiri stari
Amunindi à tavura a mangiari”.
Commu lu pani iva pì tagghiari
Tuttu ri sangu rappi a lavari.
Catarina: “O cavareri miu, chi si tagghiatu?
O cavareri miu, chi si feritu?”.
Cavareri: “Non sugnu né tagghiatu, né feritu,
Però ri Catarina vogghiu aiutu.
Orasti coszi lassammiri stari
Amunindi ndò lettu a ripuszari.”
Quandu Catarina u vuriva ‘brazzari
Un crucifissu mottu iva a truvari».

Foto: Chiesa Santa Caterina da Siena, Bronte (tratta da “Vicoli e Lirica 2017”, evento della Pro Loco Bronte)